اگر در انزوا و تنهايي،احساس بي نيازي و كمال مي كنيم و حاظر به پذيرش انطباق با ديگران نيستم،شايد تنها ماندنمان بهتر باشد.
 
عشق نيازمند حياتي و همگاني است كه تبلور آن،شكوفايي و خلاقيت مي آفرينند و كمبود انسان را به فساد و تباهي مي كشاند.
 
اگر مي داني در اين جهان كسي هست كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند و صداي قلبت،آبرويت را به تاراج مي برد،مهم نيست كه او مال تو باشد،مهم اين است كه او فقط باشد.!زندگي كند!شاد باشد!و لذت ببرد.
 
سلامي كه به اندازه ي پرهاي صداقت آبيست و به نرمي پر شاپرك قصه ي عشق،گرمست و لطيف به تو كه نابترين عشق و حقيقت هستي.
نظرات شما عزیزان:
|